Gustar i podobne do niego czasowniki wymagają zaimka dopełnienia dalszego, dokładnie tak samo jak szereg czasowników polskich. Aby uzyskać taką samą konstrukcję jak po polsku wystarczy 'gustar' tłumaczyć jako: 'podobać się', a nie 'lubić'.

me gusta - podoba mi się

te gusta - podoba ci się

le gusta - podoba się jemu/jej/panu/pani

nos gusta - nam się podoba

os gusta - wam się podoba

les gusta - im/państwu się podoba

​

lub:

me gustan - podobają mi się

te gustan - podobają ci się

le gustan - podobają się jemu/jej/panu/pani

nos gustan - nam się podobają

os gustan - wam się podobają

les gustan - im/państwu się podobają

​

Dlatego osoba, której się coś podoba jest tu tylko dopełnieniem wyrażonym za pomocą zaimka. 'Wykonawcą' czynności jest rzecz lub czynność, która się 'podoba'. Jesli jest to czynność lub rzeczownik w liczbie pojedynczej, wybierzemy formę pojedynczą czasownika gustar (trzecia osoba liczby pojedynczej) - gusta. Jeżeli podoba się więcej rzeczy, coś w liczbie mnogiej- odmienimy czasownik w trzeciej osobie liczby mnogiej, czyli- gustan.

Me gusta leer. Me gusta este libro.

Me gustan los libros.

​

Element, który nie występuje w języku polskim, to dodatkowy zestaw zaimków z przyimkiem 'a'. Jest on zazwyczaj w podręcznikach podawany na początku konstrukcji i w nawiasie. W nawiasie, dlatego że przy konstruowaniu pełnego zdania twierdzącego, nie jest on obowiązkowy. Możemy więc powiedzieć:

Me gusta el cine.

lub

A mí me gusta el cine.

i w tłumaczeniu na polski nie będzie różnicy w znaczeniu. To tak jakby powiedzieć: Mnie mi się podoba- dodajemy informację, która już w tym zdaniu jest. Te dodatkowe zaimki (i nie tylko zaimki) przydają się w kilku przypadkach:

​

1. Dodawanie 'a mí', 'a ti', 'a nosotros', 'a vosotros' w zwykłym zdaniu twierdzącym nie ma większego sensu, natomiast zupełnie inaczej jest w trzeciej osobie. 'Le' i 'les' może oznaczać dowolne trzecie osoby i zdanie tylko z tymi zaimkami może być nie do końca jasne lub precyzyjne. Jeśli chcemy uściślić, wskazać osobę, która kryje się za 'le' możemy zrobić to właśnie przed tą cząstką. Możemy więc powiedzieć:

A él le gusta cantar.

A ella le gusta la cocina italiana.

A usted  le gustan los gatos.

Takie zdanie jest tylko trochę bardziej zrozumiałe. Jeśli zależy nam na dokładniejszym wskazaniu osoby, to rezygnujemy z zaimka osobowego i wstawiamy jej opis, określenie, imię, dowolny zwrot, który ją określi, zaraz po zaimku 'a':

A mi hermano le gusta cantar.

A tu jefe le gusta la política.

A estos chicos les gusta la historia.

A María y a Juan les gusta el cine.

A los profesores les gusta este manual.

 

To samo możemy zrobić kiedy chcemy doprecyzować jakie konkretnie osoby kryją się pod 'nosotros' lub 'vosotros':

A mí y a mi hermano nos gusta estudiar.

A tí y a tus padres os gusta viajar.  

 

2. Stosujemy przyimek 'a' i zaimek osobowy (lub imię, lub inne określenie osoby) w krótkich pytaniach, bez czasownika:

Me gusta mucho viajar.  ¿Y a ti?

¿A ti también? ¿Y a Juan?

​

oraz w krótkich odpowiedziach bez czasownika:

A mí no. No, a mis padres tampoco. A Juan sí.

​

3. Kiedy chcemy wprowadzić emfazę lub kontrast.

¿Os gusta el profesor nuevo? 

A mí me gusta.

A mí me gusta pero a mis compañeros no les gusta.

A nosotros nos gusta el cine español pero a Pedro no le gusta nada.

Podsumowując, jeden zestaw zaimków musi obowiązkowo pojawić się przed czasownikiem gustar (me, te, le, nos, os, les). Drugi pojawia się gdy w zdaniu nie ma czasownika (a mí, a ti, a él, etc.). Możemy również zastosować oba na raz, aby doprecyzować lub podkreślić osobę, która jest w tym zdaniu dopełnieniem.

​

​

​